2008年08月16日
posted by purinpo

--------------------------

คิดถึงทุกคนจัง♥



(^-^*)/ｺﾝﾁｬ!

เฮ้อ~ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอใครเลยล่ะ เป็นเพราะเรื่องสอบแท้ๆเชียว （￣～￣;）ウーン・・・
ตารางสอบของฉันติดกันเต็มๆทั้งสัปดาห์ แถมมีแต่วิชาที่ไม่ถนัดเอาซะเลย...


แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็จะไม่ท้อ ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ (ยิ้ม)


แต่ทุกทีเลยน้า~ ที่ช่วงสอบฉันเจอเรื่องที่อยากทำเยอะแยะไปหมด
ทั้งๆที่ปกติไม่มีอะไรสนุกๆผุดขึ้นมาในหัวเลย (*・_・)ノแย่จัง...


ฉันไม่ชอบการอ่านหนังสือเรียนเลยจริงๆ Σ(ﾟДﾟ|||) คงเป็นเพราะว่าฉัน
เป็นคนเบื่อง่ายด้วยล่ะมั้ง? อ๊ะ! แต่การที่ได้เจอทุกๆคนน่ะ ฉันไม่เบื่อหรอกนะคะ ('-'*)


แหม~ พูดแล้วก็อยากเจอทุกคนจัง♥ อยากให้การสอบผ่านไปเร็วๆ
ฉันทนรอช่วงเวลานั้นไม่ไหวแล้วล่ะ ฮะฮะ


สอบเสร็จเมื่อไหร่ฉันจะไปทานเค้กกับคูจังให้ได้เลย! รอฉันหน่อยน้า~


แล้วเจอกันนะคะ (*≧▽≦)ﾉ


                            


โฮกกกกกกกกกก น่าหมั่นไส้พอรึยัง XD ที่จริงติดใจวิธีการอัพแบบไอดอลไปแล้วนะเนี่ย
เสียแต่ว่าไม่มีรูปที่คิดว่าน่ารักแล้วเอะๆ เลยอัพแค่อันเดียวก็พอ TwT เป็นรูปตอน
เป็นไอดอลจริงๆนะ (ฮา) แต่เป็นไอดอลริเสะ P4 แบบกระเทยนิดๆด้วย...


ทั้งที่พยายามแล้ว...พยายามรีทัชแล้วววว แต่มันได้แค่เน้~~~ T[]T ฮือ...
บล็อกอื่นไอดอลสาว ไอดอลหนุ่ม อินี่ไอดอลกระเทย!!! *ปาดน้ำตา*

                            


ปล. เฮ้ออออ สัปดาห์วิทย์ที่น่าเบื่อใกล้เข้ามาแล้วววววว

ปล2. ขี้เกียจแปะเพลง... ง่วง

ปล3. คอสฯ ZONE-00 กันเถอะ!!!!!
 

ขอบคุณทุกๆคนที่ให้การสนับสนุนไดอารี่ของเราค่ะ♥

.
.
どうも ありがとうございましたっ!!! m(_  _)m
.
.

ดีใจมากเรย ไม่คิดว่าฮิตซ์ของไดฯเราที่นี่จะถึง 10k แหะๆๆ
เอาของขอบคุณ (มันคือรูปเรา 55+) ไปเลยฮร้า~~~!!!!


/me แปะป้าบ



รูปนี้เราคอสฯเนียนเป็น ทาเคบะ ยูคาริ จากเกม PERSONA 3 ล่ะ หุหุ
ปรับบีจีเป็นสีชมพูๆแบบนี้ก็ดูเป็นการ์ตูนดีเหมือนกันแฮะ...


ขอขอบคุณทุกคนจากใจอีกครั้งค่ะ - ^ w ^ -~♪

Today song : COME AGAIN by m-flo 

The last ans., don’t be so jealous!.
Author: purin•po
Pairing: Taichi x Koushirou
Fandom: Digimon Adventure 02
Rating: NC-17
Genre: A/U, Flangst, Yaoi
Status: Finished
Summary: หึง หวง ห่วงเธอ!!!! (เน่าได้อีก 55+)
Author’s note: เรื่องนี้เซอร์วิสแต่ฉาก ฉาก ฉาก และฉาก!!!
ฉากที่ยืดเยื้อ (ฮา) แต่งเองเขินเอง เราขุดวิชาเกือบทั้งหมดที่มีในหัวออกมาเลยค่ะ
เพราะเพิ่งเคยแต่งฉากเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก... ช่วงที่แต่งอยู่นี่เราก็ขุดทั้ง CG,
มังงะ, OVA บลาๆ สารพัดสารเพมาดูฉากประกอบการแต่ง ฮะฮะ ตอนแรกว่า
จะพอแล้วล่ะ แต่เรารู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านี้ เพราะโคชิโร่เองก็...ด้วยมือไทจิ
ไปครั้งนึงแล้วเหมือนกัน กร๊าซ~~ เราต้องการสื่อให้เห็นว่าไทจิอยากแกล้ง
แก้เผ็ดโคชิโร่น่ะค่ะ อย่างฉากงับต้นขา กับออนท็อป (ฮา)


              


WARNING!!! ฟิคชั่นในบล็อกนี้เป็น
BOY'S LOVE FICTION ทั้งสิ้นค่ะ!!!!
ท่านใดที่รับเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้ไม่ได้
กรุณาปิดหน้าต่างนี้เมื่ออ่านข้อความนี้จบ
ขอบพระคุณค่ะ m(_ _)m


             


แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผืนผ้าม่านที่เผยอเล็กน้อยเข้ามาภายในห้องเงียบ
เวลาล่วงเลยมาจนถึงเกือบแปดนาฬิกาซึ่งเป็นช่วงเวลาเร่งรีบ ผู้คนมากมาย
กำลังเดินทางไปบริษัท หรือสถานที่ทำงานของตน เด็กนักเรียนที่โรงเรียนใกล้ๆ
จับกลุ่มเดินพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว ผิดกับร่างโปร่งบางที่นอนคุดคู้อยู่ในกองผ้านวมหนา
เขาซุกหน้ากับหมอนเพื่อหลบแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามารบกวนการนอนหลับ
ขยับกายเพื่อหาที่เหมาะสำหรับการนอน สะดุ้งน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปลาบ
ที่สะโพกบาง เขาครางเบาๆในลำคอ

ประตูไม้แข็งแรงถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่างลงบนผืนพรมสีครีมนั้นเบาเสียจนถูกเสียงภายนอกกลบ
เขามองเห็นเรือนผมสีน้ำตาลแดงคุ้นตากระจายตัวไม่เป็นระเบียบอยู่บนหมอนใบนุ่ม
สร้างรอยยิ้มบางๆให้กับผู้พบเห็น มือเรียวเอื้อมไปหยอกล้อกับเส้นผมยุ่ง
รบกวนคนขี้เซาให้เงยหน้าขึ้นมามอง

“จะแปดโมงแล้วนะ” ร่างสูงผู้มาใหม่ก้มกระซิบบอกข้างใบหู ริมฝีปากได้รูป
ขบเม้มติ่งหูเบาๆให้อีกฝ่ายตกใจเล่น
“ท...ไทจิซัง!” ได้ผล ร่างบางตรงหน้าผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ้านวมผืนหนา
ที่ร่นลงเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนตรงหน้าเต็มไปด้วยจ้ำแดง เขาเอื้อมมือ
เชยคางมนของอีกฝ่ายเบาๆแล้วกดริมฝีปากลงบนกลีบปากบางสีชมพูจาง
บดเบียดจนกลีบปากนั้นแดงช้ำ ร่างโปร่งบางพยายามดันอกกว้างของอีกฝ่าย
ให้ถอยออกไปแต่ไม่เป็นผล ลมหายใจของผู้ถูกรุกรานเริ่มขาดเป็นห้วงๆ
จังหวะที่ปากบางเผยอเพื่อรับอากาศ เรียวลิ้นอุ่นของร่างสูงก็แทรกเข้าไป
ในโพรงปากเล็กที่อุ่นชื้น หยอกล้อกับเรียวลิ้นเล็กอย่างย่ามใจ
“อืม...” เสียงหวานนั้นครางในลำคอแผ่วเบา อยู่ดีๆแรงขัดขืนก็หายไปหมด
ร่างสูงละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งหอบน้อยๆอยู่ตรงขอบเตียง

“ทีนี้ตื่นรึยังคนขี้เซา?” ไทจิจุดยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
“ครับ ตื่นแล้วครับ อึก...” เขานิ่วหน้าเล็กน้อยให้สะโพกที่ปวดหนึบ การผุดลุก
อย่างรวดเร็วนั้นไม่เป็นการดีเลยสำหรับสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้
“เร็วๆนะ เดี๋ยวอาหารเช้าจะเย็นซะหมด” ร่างสูงสั่งทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูลง
ทิ้งโคชิโร่ไว้กับความสับสนที่ตัวเองเป็นคนหยิบยื่นให้แต่เช้า
ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ มือบางควานหาเสื้อนอนอย่างร้อนรน

“คุณพ่อ~” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงเอ่ยขึ้นเมื่อประตูเปิดออก เธอวิ่ง
เข้ามากอดโคชิโร่ที่นั่งทำหน้าสะลึมสะลืออยู่บนเตียง “โคโกะไปโรงเรียนนะคะ”
“โคโกะจังไปกับไดจิคุงเหรอ?” น้ำเสียงนุ่มนั้นเอ่ยถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน
มือบางลูบเรือนผมสลวยที่มีสีเดียวกับตนอย่างเอ็นดู
“อื้ม ปะป๊าไทจิจะไปส่ง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ
“เอาหนังสือไปด้วยรึเปล่า?” โคชิโร่ยิ้มกว้างเมื่อเด็กหญิงพยักหน้าเร็วๆ “ไดจิคุงเด็กกว่า
เพราะฉะนั้นโคโกะจังอย่าแกล้งน้องนะ”
“โคโกะจัง~ ไปกันเถอะ” เสียงสดใสของเด็กชายตัวเล็กๆดังมาจากชั้นล่าง
“เดี๋ยวเถอะ ก็บอกให้เรียกว่า ‘พี่โคโกะ’ ไงล่ะ” เด็กหญิงตะโกนกลับไป
โคชิโร่ลุกขึ้นช้าพยายามไม่ให้ร่างกายยกระทบกระเทือนมาก เขาเดินกระย่องกนะแย่ง
ลงไปส่งเด็กๆถึงหน้าประตู โคโกะช่วยไดจิใส่รองเท้าแล้วจูงมือพาออกไปรอข้างนอกบ้าน

“ไปนะคะ/ฮะ” ชายผมแดงยุ่งเหยิงในชุดนอนยับยู่ยี่โบกมือน้อยๆให้เด็กทั้งสอง
“แล้วจะรีบกลับนะ” ไทจิที่เข้ามาสวมกอด ฉวยโอกาสหอมแก้มใสแล้ว
เดินกึ่งวิ่งตามเด็กๆออกไป ทิ้งให้ร่างบางยืนโวยวายด้วยความตกใจอยู่คนเดียว

                             ....................

“ก็อย่างที่บอกครับไทจิซัง วันนี้ผมกลับค่ำนะ” เสียงที่คุ้นเคยกรอกมาตามสาย “ฝาก
โคโกะด้วยนะครับ”
“จะให้ไปรับมั้ย?” ปลายสายบอกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ร่างสูงพับโทรศัพท์เครื่องบางเก็บ
ในใจรู้สึกขุ่นมัวเล็กน้อย ถ้าไปทานมื้อเย็นกับเพื่อนร่วมงาน แน่นอนว่าหนึ่งในนั้น
จะต้องมี คิโดะ ชู พี่ชายของรุ่นพี่โจอยู่แน่ คิดได้อย่างนั้นไทจิก็ขมวดคิ้วมุ่น
เขาก็พอจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้หวงขนาดไหน แต่นี่อีกฝ่ายเป็นถึงพี่ชายของรุ่นพี่โจ
ทั้งที่ดูจะเป็นคนที่น่าเชื่อถือมากแท้ๆ ทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์อะไรแปลกๆ

“เฮ้อ...” ร่างสูงทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้นวมสีดำสุดหรู ทอดลมหายใจยาวพลางบีบนวด
บริเวณหัวคิ้ว เขาพยายามปล่อยวางแล้วดึงความสนใจของตัวเองกลับมาที่กองเอกสาร
ตรงหน้าอีกครั้งอย่างยากลำบาก แต่การพยายามสลัดเรื่องของคนรักให้หลุด
ออกไปจากหัวนั้นยากราวกับจะสลัดคนรักให้หลุดออกไปจากชีวิต ซึ่งไทจิไม่มีทางทำแน่
เขาผุดนั่งตัวตรงแล้วจำใจสะสางเอกสารกองพะเนิน “วันนี้พาเด็กๆไปซุปเปอร์มาร์เก็ตดีกว่า”


เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของไทจิ ใจเขาร้อนเป็นไฟ
ในขณะที่เวลายังเดินอย่างใจเย็น เมื่อล่วงเลยเวลางานมาได้
เขาแทบจะวิ่งไปสถานีรถไฟเพื่อดิ่งไปรับเด็กๆที่โรงเรียน
พอรู้สึกตัวอีกที ขาของเขาก็มาหยุดอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาลเสียแล้ว

“เย็นนี้ทำแฮมเบอร์เกอร์กันมั้ย?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเด็กๆอย่างอ่อนโยน
ซึ่งทั้งคู่ก็ตอบรับอย่างร่าเริง เรื่องเข้าครัวเป็นสิ่งที่น่าสนุกเสมอสำหรับเด็ก
ไทจิแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของสำหรับมื้อเย็น ระหว่างทางเด็กๆตื่นเต้น
กันมาก โคโกะวางแผนแบ่งหน้าที่ในครัวกับไดจิจนเกือบจะทะเลาะกันเพราะ
อยากทำหน้าที่ย่างเนื้อทั้งคู่ ไม่วายให้ร่างสูงต้องคอยห้ามทัพด้วยการให้
ทั้งสองย่างเนื้อในส่วนของตน และในส่วนของเขาเองให้ช่วยกัน เรื่องจึง
จบลงเท่านั้น


                             ....................


หลังจากมื้อเย็นเป็นเวลาร่วม 4 ชั่วโมงก็ได้เวลาเข้านอนของเด็กๆแล้ว
โคโกะเอ่ยถามถึงคุณพ่อของเธอก่อนจะปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา
ซึ่งร่างสูงตอบได้เพียงว่า “คุณพ่อโทรมาบอกว่าอีกเดี๋ยวก็มาแล้ว
ให้โคโกะจังนอนก่อนได้เลยนะ” ริมฝีปากได้รูปแตะหน้าผากมนของเด็กหญิงแผ่วเบา
เป็นการปลอบประโลมแทนส่วนของโคชิโร่ที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ เธอยิ้มให้
พลางกล่าวลาไปนอน ไม่ลืมเอ่ยปากเรียกไดจิที่ยื่นแก้มให้ร่างสูงฟัดแรงๆ

ตอนนี้ทั้งบ้านดูเหมือนจะเงียบไปถนัดใจ เหลือแต่เพียงเสียงเข็มนาฬิกา
ที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังชัดเจน ไทจิทรุดตัวนั่งบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่น
ในใจฟุ้งซ่านต่างๆนานา น้อยครั้งที่โคชิโร่จะออกไปดื่มกับเพื่อนที่ทำงาน
เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ใช่คนชอบอะไรหวือหวา ครั้งนี้อาจจะโดนมอมเหล้าเมามาย
กลับบ้านไม่ถูก หรือที่แย่ไปกว่านั้น... เมาพับไปต่อหน้าคิโดะ ชู

ฝ่ามือแกร่งถูกยกขึ้นมาบีบนวดหว่างคิ้วอีกครา เขาเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ
ว่าสายตาของชูที่เขาเคยเห็นดูอันตราย ยิ่งสายตาที่จับจ้องไปยังร่างบางเจ้าของ
เรือนผมสีน้ำตาลแดงยิ่งดูอันตราย ไทจิกล้ายอมรับว่าต่อให้เขาไว้ใจโคชิโร่
มากแค่ไหน อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ไว้ใจชูอยู่ดี โคชิโร่เป็นคนหัวอ่อนและเป็นรุ่นน้องที่ดี
หากชูเรียกร้องอะไร โคชิโร่คงทำตามด้วยความเคารพแน่ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึก
ถึงแรงบีบของเส้นเลือดในสมองที่รุนแรงขึ้น ร่างสูงถอนหายใจหนักๆเสียทีหนึ่ง
แล้วทิ้งตัวนอนลงไป เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อคประตู
ขายาวก้าวฉับไปทางจุดกำเนิดเสียง สิ่งที่เขาพบก็คือร่างบางที่วันนี้ทั้งวันคอยเข้ามา
รบกวนความคิดของเขาจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร โคชิโร่กลับมาด้วยสภาพ
ที่เรียบร้อยเหมือนปกติ ต่างกันนิดก็ตรงที่ใบหน้ามนนั้นซับสีระเรื่อ ดวงตาโต
สีดำสนิทคู่นั้นดูหยาดเยิ้มมากกว่าปกติ สงสัยคงได้ซัดแอลกอฮอล์เข้าไปแน่

“กลับมาแล้วครับ ไทจิซัง” วงแขนเล็กเอื้อมมาโอบรอบเอวของร่างสูง
“ขอโทษที่กลับดึกนะครับ”
ถึงใบหน้าหวานนั้นจะยิ่งดูชวนมองเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ไทจิ
กลับรู้สึกฉุนกึกเมื่อสายตาพลันไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า ฝ่ามือแกร่ง
เชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเลื่อนไปสำรวจบริเวณ
ซอกคอขาวที่ค่อยๆเพิ่มอุณหภูมิอย่างช้าๆ
“อ๊ะ...” ด้วยอารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น เสียงหวานจึงเผลอเล็ดลอดออกมา
จากลำคอระหงส์ ร่างสูงเอื้อมฝ่ามือไปสัมผัสหลังลำคอบางดันให้ซบกับ
แผงอกกว้างเพื่อสำรวจร่องรอยชวนสงสัย ไม่รอช้า เขากระชากข้อมือเล็ก
ของคนที่กำลังลุ่มหลงไปกับรสสัมผัสแปลกๆตรงไปที่ห้องน้ำ ไทจิเหวี่ยง
ร่างบางให้เผชิญหน้ากับกระจกเงาบานใหญ่ เขาแหวกคอเสื้อของโคชิโร่ออก
ให้ผิวเนียนกระทบกับแสงสว่าง เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงเด่นที่ยังดูสดใหม่
บริเวณลำคอและไหปลาร้าเล็กบางกระจ่างตา

“นี่หมายความว่าไง โคชิโร่” น้ำเสียงทุ้มนั้นแฝงความเย็นเยียบและจริงจัง
สีหน้าของโคชิโร่ดูตะลึงไม่น้อย สายตาคมปลาบที่จ้องเขาผ่านเงาสะท้อนของกระจก
คาดคั้นเอาคำตอบทำให้ร่างบางต้องหลบสายตา

“ก...ก็ไทจิซัง.....”
“ฉันไม่ได้เป็นคนทำรอยนี่” ไทจิพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวกว่าเดิม
เขาไม่โง่พอที่จะทำคิสมาร์คในบริเวณที่สังเกตเห็นง่าย แม้ว่าลำคอบางของคนตรงหน้า
นี้จะน่าฝากรอยแดงไว้มากแค่ไหนก็ตาม เขาเองก็เกรงว่าร่างบางจะลำบากใจ
ถ้าหากต้องพกรอยนี่ไปที่ทำงานและคอยหลบซ่อนจากสายตาคนสอดรู้สอดเห็น

“เดี๋ยวก่อน ไทจิซัง!” ร่างสูงกระชากต้นแขนบางของโคชิโร่ดิ่งไปที่ห้องนอน
กระแทกประตูเปิดแล้วเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มในห้องมืด “จะทำอะไรครับ?”
“อธิบายมาซิ” ไทจิกดไหล่บางลงกับที่นอนเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะลุกหนี
“รอยนั่นมันอะไรโคชิโร่... ชูซังใช่มั้ย?”

“อึก...ผมไม่รู้” ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มกับคำตอบที่ฟังดูมักง่ายของร่างบาง
เขากระชากเสื้อสีขาวออกไปให้พ้นแผ่นอกเนียน โคชิโร่ส่งเสียงร้องห้ามพร้อมกับ
ฝ่ามือเล็กที่พยายามเบียดดันผลักไสแผงอกแกร่งให้ออกไปห่างตัว ฝ่ามือแข็งแรง
ของร่างสูงฉวยเอาข้อมือบางที่ดิ้นรนนั้นไว้ได้แล้วรวบมันขึ้นไปไพล่เหนือศีรษะ
กดลงกับที่นอน น้ำหนักตัวของร่างสูงที่ทาบทับลงมาทำให้ร่างบางดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
เขาจนมุมอย่างแท้จริงอยู่ภายใต้การควบคุมของร่างด้านบน
ไทจิยกมุมปากเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ

“งั้นฉันจะทำให้นายนึกออกเอง” เขาจ้องดวงหน้าหวานที่ดูตื่นตระหนกอย่างคาดร้าย
น้ำเสียงและรอยยิ้มเย็นทำให้ไหล่บางเริ่มสั่นระริก ลิ้นอุ่นลามเลียรุกรานไปทั่วแผ่นอกเนียน
มือซ้ายของร่างสูงพันธนาการข้อมือบางของโคชิโร่ไว้เหนือหัว นั่นทำให้ร่างบาง
ไม่สามารถขัดขืนได้ เขาทำได้เพียงแค่นอนอยู่นิ่งๆรอรับสัมผัสที่เร่งเร้าจากอีกฝ่าย
เสียงหวานร้องออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อมือแกร่งเริ่มปลดเปลื้องและรุกราน
เข้าไปในกางเกงของตน ขยับปรนเปรอความสุขให้ร่างบางที่ตัวสั่นเทิ้ม
เขาทำได้แค่รอรับสัมผัสที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้อย่างไม่มีทางเลือก
ริมฝีปากบางเผยอพยายามจะร้องห้าม แต่คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไป
เหลือเพียงแต่เสียงหวานหูที่เจ้าตัวไม่อยากเชื่อว่าเป็นเสียงของตัวเองเล็ดลอดออกมา
เขาขบเม้นริมฝีปากแน่นเพื่อสกัดกั้นสร้อยเสียงประหลาด ดวงตากลมโต
หวานหยาดเยิ้มตอนนี้มีน้ำตาคลอหน่วย

“อย่ากลั้นเอาไว้สิ ฉันอยากได้ยินเสียงของนาย” ร่างสูงกระเซ้า ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาซุกตัว
กับเรือนผมสีน้ำตาลแดงชื้นเหงื่อที่ส่งกลิ่นแชมพูจางๆ ริมฝีปากได้รูปกดจูบหลังใบหูขาว
แล้วเลื่อนลงหยอกล้อกับเรียวปากบางอีกครั้ง ฟันคมขบริมฝีปากสีระเรื่อของอีกฝ่าย
ที่เม้มจนเป็นเส้นตรงเบาๆ ปลายลิ้นอุ่นลามเลียแล้วฉวยโอกาสแทรกกายเข้าไปจนได้
“อืม...” เสียงหวานครางในลำคอแผ่วเบา เรียวลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่าง
หิวกระหายอยู่ในโพรงปากของเขา หยอกล้อ รุกราน เกี่ยวกระหวัดกับเรียวลิ้นเล็กที่สั่นไหว

  กร๊ากกกก ในที่สุดก็จบซักที ฟิคฯสั้นสนองตัณหาของเรา (*´Д`) เรทพอมั้ยนะ...
ลองย้อนกลับไปอ่านของเก่าที่เคยแต่งสมัยเพิ่งเริ่มชอบ Jr. แล้วรู้สึกว่า สำนวนเราช่วงนั้น
ดีกว่าปัจจุบันมากๆเลย (￣▽￣) รื่นไหล แล้วก็ดูลงตัว ในขณะที่เรื่องหลังๆมานี่
เราจะบรรยายแบบแยกเป็นช็อตๆ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกิริยามันไม่ปะติดปะต่อ เหมือน
พวกหุ่นยนต์ยังไงยังงั้น... เฮ้ออออออ คิดแล้วเศร้า


   แล้วก็ๆ เราเปลี่ยนธีมอีกแล้วล่ะค่ะ เป็นธีมที่สีสดมากๆ มากที่สุดเท่าที่เราเคยทำ
มาตั้งแต่เริ่มเขียนไดฯเลยล่ะมั้ง? (เราเริ่มเขียนไดอารี่ออนไลน์ตอน ม.2 ค่ะ ที่แรกที่ทำ
คือที่ diaryclub แล้วก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ คือ storythai อยู่นี่ประมาณ 2 รึ 3 ปีเนี่ยแหละ แล้วก็
ย้ายไปอยู่ที่ exteen ซึ่งเป็นที่ปัจจุบัน อ๊ะ! มีบ้านลับๆที่ zheza ด้วยนะ ฮะฮะ เราเขียนไดอารี่
ออนไลน์มาประมาณ 5 ปีเห็นจะได้แล้วค่ะ) นอกนั้นทำแต่สีธรรมดาๆ อ้อ! เคยทำธีมสีส้ม
นี่นา? (ฮา) ทำตอนช่วงเปิดไดฯที่นี่ใหม่ๆ บีจีเป็นแก้วน้ำส้ม แล้วก็ทำธีมสีส้มอีกครั้ง
ตอนที่ storythai เริ่มเปิดระบบบล็อกควบคู่ไปกับไดอารี่ อันนั้นเป็นธีมโอจังใส่เสื้อส้ม
กับไอซ์ป็อปสีฟ้าๆ （　´∀｀） แหม...ดันนึกได้อีกนะเรา 555+

   กาทำไดอารี่ออนไลน์ นอกจากจะเป็นการเอาเรื่องตัวเองมาประจาน (กร๊ากกกก) แล้ว
ยังได้ "เพื่อน" เยอะแยะเลยนะ♥ เราได้เพื่อนๆพี่ๆที่ยังติดต่อกันอยู่จนถึงปัจจุบันที่นี่เยอะมาก
ส่วนใหญ่เป็นสาวก Arashi ทั้งนั้น เรียกได้ว่าที่นี่เป็นบ้านที่อบอุ่นมากๆของเราเลยค่ะ
แต่...ก็ยังจะย้ายไป exteen อยู่ดีสินะ... แหะๆ (exteen โอตาคุเยอะกว่าเห็นๆ!!! ไม่ย้าย
ก็บ้าแล้วฮ้า~ ช่วยไม่ได้ เราดันภูมิใจสุดๆที่เกิดมาเป็นโอตาคุนี่นะ โฮะๆๆๆ)

Theme song : FINAL DISTANCE by Utada Hikaru