เรื่องจริงนะ! ฮ่าๆ ช่วงนี้เรากำลังตั้งหน้าตั้งตาตั้งอกตั้งใจปั่นออปฯ สำหรับ
ไปคอสฯงาน BR.EXE ตอนแรกกะว่าอาจจะไม่ไปเพราะเพื่อนติดธุระ =[]=!!
เราเห็นว่าไม่มีเพื่อนเดินทางก็เลยคิดว่าคงไปไม่ได้แหง แต่ใจก็อยากไป
เพราะเราดันคอสฯพระเอก... เฮือก!!! T{}T ไม่ไป...ไม่ได้จริงๆสินะ
/me แปะรูป
รูปนี้ถ่ายเมื่อวานในชุดนอนล่ะ XD ออปฯชิ้นแรกเสร็จไปแบบสบายๆ
เลยจัดการหยิบมาแปะหัวถ่ายรูปโลด~!
แล้วเจอกันงาน BR.EXE
วันอาทิตย์ที่ 1 นี้นะฮ้า~!!!
เจอสึนะคนนี้ก็ทักได้น่อ ไม่กัดค่ะๆ 555+ แต่อาจจะทำหน้ามึนๆทั้งวัน
เพราะรุ่นพี่รีเควสต์ไฮเปอร์โหมด =w=♥ (จะว่าไปแล้ว...อยากคอสฯ
ชุดหมีสีส้มจังเลยฮ้า อยากซื้อก๊อกเกิ้ลมาใส่บ้าง อยากกกกกกกกกก)
ปล. มาอัพสั้นๆเนาะ เพราะที่นี่เราเอาไว้ลงฟิคฯเป็นหลักน่ะ =w=
ปล2. เรากับยัยบ้องแบ๊วที่มาขอบคุณ 10000 ฮิตซ์น่ะ คนเดียวกันนะคะ!!
ปล3. เป็นไงล่ะฮ้า ผิดหวังล่ะสิที่เราน่ารักเฉพาะตอนแต่งตัว XD ฮ่าๆ
เรื่องจริงนะ! ฮ่าๆ ช่วงนี้เรากำลังตั้งหน้าตั้งตาตั้งอกตั้งใจปั่นออปฯ สำหรับ
ไปคอสฯงาน BR.EXE ตอนแรกกะว่าอาจจะไม่ไปเพราะเพื่อนติดธุระ =[]=!!
เราเห็นว่าไม่มีเพื่อนเดินทางก็เลยคิดว่าคงไปไม่ได้แหง แต่ใจก็อยากไป
เพราะเราดันคอสฯพระเอก... เฮือก!!! T{}T ไม่ไป...ไม่ได้จริงๆสินะ
/me แปะรูป
รูปนี้ถ่ายเมื่อวานในชุดนอนล่ะ XD ออปฯชิ้นแรกเสร็จไปแบบสบายๆ
เลยจัดการหยิบมาแปะหัวถ่ายรูปโลด~!
แล้วเจอกันงาน BR.EXE
วันอาทิตย์ที่ 1 นี้นะฮ้า~!!!
เจอสึนะคนนี้ก็ทักได้น่อ ไม่กัดค่ะๆ 555+ แต่อาจจะทำหน้ามึนๆทั้งวัน
เพราะรุ่นพี่รีเควสต์ไฮเปอร์โหมด =w=♥ (จะว่าไปแล้ว...อยากคอสฯ
ชุดหมีสีส้มจังเลยฮ้า อยากซื้อก๊อกเกิ้ลมาใส่บ้าง อยากกกกกกกกกก)
ปล. มาอัพสั้นๆเนาะ เพราะที่นี่เราเอาไว้ลงฟิคฯเป็นหลักน่ะ =w=
ปล2. เรากับยัยบ้องแบ๊วที่มาขอบคุณ 10000 ฮิตซ์น่ะ คนเดียวกันนะคะ!!
ปล3. เป็นไงล่ะฮ้า ผิดหวังล่ะสิที่เราน่ารักเฉพาะตอนแต่งตัว XD ฮ่าๆ
ขอบคุณทุกๆคนที่ให้การสนับสนุนไดอารี่ของเราค่ะ♥
.
.
どうも ありがとうございましたっ!!! m(_ _)m
.
.
ดีใจมากเรย ไม่คิดว่าฮิตซ์ของไดฯเราที่นี่จะถึง 10k แหะๆๆ
เอาของขอบคุณ (มันคือรูปเรา 55+) ไปเลยฮร้า~~~!!!!
/me แปะป้าบ
รูปนี้เราคอสฯเนียนเป็น ทาเคบะ ยูคาริ จากเกม PERSONA 3 ล่ะ หุหุ
ปรับบีจีเป็นสีชมพูๆแบบนี้ก็ดูเป็นการ์ตูนดีเหมือนกันแฮะ...
ขอขอบคุณทุกคนจากใจอีกครั้งค่ะ - ^ w ^ -~♪
Today song : COME AGAIN by m-flo
เรื่องจริงนะ! ฮ่าๆ ช่วงนี้เรากำลังตั้งหน้าตั้งตาตั้งอกตั้งใจปั่นออปฯ สำหรับ
ไปคอสฯงาน BR.EXE ตอนแรกกะว่าอาจจะไม่ไปเพราะเพื่อนติดธุระ =[]=!!
เราเห็นว่าไม่มีเพื่อนเดินทางก็เลยคิดว่าคงไปไม่ได้แหง แต่ใจก็อยากไป
เพราะเราดันคอสฯพระเอก... เฮือก!!! T{}T ไม่ไป...ไม่ได้จริงๆสินะ
/me แปะรูป
รูปนี้ถ่ายเมื่อวานในชุดนอนล่ะ XD ออปฯชิ้นแรกเสร็จไปแบบสบายๆ
เลยจัดการหยิบมาแปะหัวถ่ายรูปโลด~!
แล้วเจอกันงาน BR.EXE
วันอาทิตย์ที่ 1 นี้นะฮ้า~!!!
เจอสึนะคนนี้ก็ทักได้น่อ ไม่กัดค่ะๆ 555+ แต่อาจจะทำหน้ามึนๆทั้งวัน
เพราะรุ่นพี่รีเควสต์ไฮเปอร์โหมด =w=♥ (จะว่าไปแล้ว...อยากคอสฯ
ชุดหมีสีส้มจังเลยฮ้า อยากซื้อก๊อกเกิ้ลมาใส่บ้าง อยากกกกกกกกกก)
ปล. มาอัพสั้นๆเนาะ เพราะที่นี่เราเอาไว้ลงฟิคฯเป็นหลักน่ะ =w=
ปล2. เรากับยัยบ้องแบ๊วที่มาขอบคุณ 10000 ฮิตซ์น่ะ คนเดียวกันนะคะ!!
ปล3. เป็นไงล่ะฮ้า ผิดหวังล่ะสิที่เราน่ารักเฉพาะตอนแต่งตัว XD ฮ่าๆ
ขอบคุณทุกๆคนที่ให้การสนับสนุนไดอารี่ของเราค่ะ♥
.
.
どうも ありがとうございましたっ!!! m(_ _)m
.
.
ดีใจมากเรย ไม่คิดว่าฮิตซ์ของไดฯเราที่นี่จะถึง 10k แหะๆๆ
เอาของขอบคุณ (มันคือรูปเรา 55+) ไปเลยฮร้า~~~!!!!
/me แปะป้าบ
รูปนี้เราคอสฯเนียนเป็น ทาเคบะ ยูคาริ จากเกม PERSONA 3 ล่ะ หุหุ
ปรับบีจีเป็นสีชมพูๆแบบนี้ก็ดูเป็นการ์ตูนดีเหมือนกันแฮะ...
ขอขอบคุณทุกคนจากใจอีกครั้งค่ะ - ^ w ^ -~♪
Today song : COME AGAIN by m-flo
Title: The last ans., don’t be so jealous!.
Author: purin•po
Pairing: Taichi x Koushirou
Fandom: Digimon Adventure 02
Rating: NC-17
Genre: A/U, Flangst, Yaoi
Status: Finished
Summary: หึง หวง ห่วงเธอ!!!! (เน่าได้อีก 55+)
Author’s note: เรื่องนี้เซอร์วิสแต่ฉาก ฉาก ฉาก และฉาก!!!
ฉากที่ยืดเยื้อ (ฮา) แต่งเองเขินเอง เราขุดวิชาเกือบทั้งหมดที่มีในหัวออกมาเลยค่ะ
เพราะเพิ่งเคยแต่งฉากเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก... ช่วงที่แต่งอยู่นี่เราก็ขุดทั้ง CG,
มังงะ, OVA บลาๆ สารพัดสารเพมาดูฉากประกอบการแต่ง ฮะฮะ ตอนแรกว่า
จะพอแล้วล่ะ แต่เรารู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านี้ เพราะโคชิโร่เองก็...ด้วยมือไทจิ
ไปครั้งนึงแล้วเหมือนกัน กร๊าซ~~ เราต้องการสื่อให้เห็นว่าไทจิอยากแกล้ง
แก้เผ็ดโคชิโร่น่ะค่ะ อย่างฉากงับต้นขา กับออนท็อป (ฮา)
WARNING!!! ฟิคชั่นในบล็อกนี้เป็น
BOY'S LOVE FICTION ทั้งสิ้นค่ะ!!!!
ท่านใดที่รับเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้ไม่ได้
กรุณาปิดหน้าต่างนี้เมื่ออ่านข้อความนี้จบ
ขอบพระคุณค่ะ m(_ _)m
แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องลอดผืนผ้าม่านที่เผยอเล็กน้อยเข้ามาภายในห้องเงียบ
เวลาล่วงเลยมาจนถึงเกือบแปดนาฬิกาซึ่งเป็นช่วงเวลาเร่งรีบ ผู้คนมากมาย
กำลังเดินทางไปบริษัท หรือสถานที่ทำงานของตน เด็กนักเรียนที่โรงเรียนใกล้ๆ
จับกลุ่มเดินพูดคุยกันเจื้อยแจ้ว ผิดกับร่างโปร่งบางที่นอนคุดคู้อยู่ในกองผ้านวมหนา
เขาซุกหน้ากับหมอนเพื่อหลบแสงแดดที่ส่องลอดเข้ามารบกวนการนอนหลับ
ขยับกายเพื่อหาที่เหมาะสำหรับการนอน สะดุ้งน้อยๆเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปลาบ
ที่สะโพกบาง เขาครางเบาๆในลำคอ
ประตูไม้แข็งแรงถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่างลงบนผืนพรมสีครีมนั้นเบาเสียจนถูกเสียงภายนอกกลบ
เขามองเห็นเรือนผมสีน้ำตาลแดงคุ้นตากระจายตัวไม่เป็นระเบียบอยู่บนหมอนใบนุ่ม
สร้างรอยยิ้มบางๆให้กับผู้พบเห็น มือเรียวเอื้อมไปหยอกล้อกับเส้นผมยุ่ง
รบกวนคนขี้เซาให้เงยหน้าขึ้นมามอง
“จะแปดโมงแล้วนะ” ร่างสูงผู้มาใหม่ก้มกระซิบบอกข้างใบหู ริมฝีปากได้รูป
ขบเม้มติ่งหูเบาๆให้อีกฝ่ายตกใจเล่น
“ท...ไทจิซัง!” ได้ผล ร่างบางตรงหน้าผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ผ้านวมผืนหนา
ที่ร่นลงเผยให้เห็นผิวขาวเนียนของคนตรงหน้าเต็มไปด้วยจ้ำแดง เขาเอื้อมมือ
เชยคางมนของอีกฝ่ายเบาๆแล้วกดริมฝีปากลงบนกลีบปากบางสีชมพูจาง
บดเบียดจนกลีบปากนั้นแดงช้ำ ร่างโปร่งบางพยายามดันอกกว้างของอีกฝ่าย
ให้ถอยออกไปแต่ไม่เป็นผล ลมหายใจของผู้ถูกรุกรานเริ่มขาดเป็นห้วงๆ
จังหวะที่ปากบางเผยอเพื่อรับอากาศ เรียวลิ้นอุ่นของร่างสูงก็แทรกเข้าไป
ในโพรงปากเล็กที่อุ่นชื้น หยอกล้อกับเรียวลิ้นเล็กอย่างย่ามใจ
“อืม...” เสียงหวานนั้นครางในลำคอแผ่วเบา อยู่ดีๆแรงขัดขืนก็หายไปหมด
ร่างสูงละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งหอบน้อยๆอยู่ตรงขอบเตียง
“ทีนี้ตื่นรึยังคนขี้เซา?” ไทจิจุดยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
“ครับ ตื่นแล้วครับ อึก...” เขานิ่วหน้าเล็กน้อยให้สะโพกที่ปวดหนึบ การผุดลุก
อย่างรวดเร็วนั้นไม่เป็นการดีเลยสำหรับสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้
“เร็วๆนะ เดี๋ยวอาหารเช้าจะเย็นซะหมด” ร่างสูงสั่งทิ้งท้ายก่อนจะปิดประตูลง
ทิ้งโคชิโร่ไว้กับความสับสนที่ตัวเองเป็นคนหยิบยื่นให้แต่เช้า
ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ มือบางควานหาเสื้อนอนอย่างร้อนรน
“คุณพ่อ~” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงเอ่ยขึ้นเมื่อประตูเปิดออก เธอวิ่ง
เข้ามากอดโคชิโร่ที่นั่งทำหน้าสะลึมสะลืออยู่บนเตียง “โคโกะไปโรงเรียนนะคะ”
“โคโกะจังไปกับไดจิคุงเหรอ?” น้ำเสียงนุ่มนั้นเอ่ยถามลูกสาวอย่างอ่อนโยน
มือบางลูบเรือนผมสลวยที่มีสีเดียวกับตนอย่างเอ็นดู
“อื้ม ปะป๊าไทจิจะไปส่ง” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มใสซื่อ
“เอาหนังสือไปด้วยรึเปล่า?” โคชิโร่ยิ้มกว้างเมื่อเด็กหญิงพยักหน้าเร็วๆ “ไดจิคุงเด็กกว่า
เพราะฉะนั้นโคโกะจังอย่าแกล้งน้องนะ”
“โคโกะจัง~ ไปกันเถอะ” เสียงสดใสของเด็กชายตัวเล็กๆดังมาจากชั้นล่าง
“เดี๋ยวเถอะ ก็บอกให้เรียกว่า ‘พี่โคโกะ’ ไงล่ะ” เด็กหญิงตะโกนกลับไป
โคชิโร่ลุกขึ้นช้าพยายามไม่ให้ร่างกายยกระทบกระเทือนมาก เขาเดินกระย่องกนะแย่ง
ลงไปส่งเด็กๆถึงหน้าประตู โคโกะช่วยไดจิใส่รองเท้าแล้วจูงมือพาออกไปรอข้างนอกบ้าน
“ไปนะคะ/ฮะ” ชายผมแดงยุ่งเหยิงในชุดนอนยับยู่ยี่โบกมือน้อยๆให้เด็กทั้งสอง
“แล้วจะรีบกลับนะ” ไทจิที่เข้ามาสวมกอด ฉวยโอกาสหอมแก้มใสแล้ว
เดินกึ่งวิ่งตามเด็กๆออกไป ทิ้งให้ร่างบางยืนโวยวายด้วยความตกใจอยู่คนเดียว
....................
“ก็อย่างที่บอกครับไทจิซัง วันนี้ผมกลับค่ำนะ” เสียงที่คุ้นเคยกรอกมาตามสาย “ฝาก
โคโกะด้วยนะครับ”
“จะให้ไปรับมั้ย?” ปลายสายบอกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ร่างสูงพับโทรศัพท์เครื่องบางเก็บ
ในใจรู้สึกขุ่นมัวเล็กน้อย ถ้าไปทานมื้อเย็นกับเพื่อนร่วมงาน แน่นอนว่าหนึ่งในนั้น
จะต้องมี คิโดะ ชู พี่ชายของรุ่นพี่โจอยู่แน่ คิดได้อย่างนั้นไทจิก็ขมวดคิ้วมุ่น
เขาก็พอจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนขี้หวงขนาดไหน แต่นี่อีกฝ่ายเป็นถึงพี่ชายของรุ่นพี่โจ
ทั้งที่ดูจะเป็นคนที่น่าเชื่อถือมากแท้ๆ ทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์อะไรแปลกๆ
“เฮ้อ...” ร่างสูงทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้นวมสีดำสุดหรู ทอดลมหายใจยาวพลางบีบนวด
บริเวณหัวคิ้ว เขาพยายามปล่อยวางแล้วดึงความสนใจของตัวเองกลับมาที่กองเอกสาร
ตรงหน้าอีกครั้งอย่างยากลำบาก แต่การพยายามสลัดเรื่องของคนรักให้หลุด
ออกไปจากหัวนั้นยากราวกับจะสลัดคนรักให้หลุดออกไปจากชีวิต ซึ่งไทจิไม่มีทางทำแน่
เขาผุดนั่งตัวตรงแล้วจำใจสะสางเอกสารกองพะเนิน “วันนี้พาเด็กๆไปซุปเปอร์มาร์เก็ตดีกว่า”
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความคิดของไทจิ ใจเขาร้อนเป็นไฟ
ในขณะที่เวลายังเดินอย่างใจเย็น เมื่อล่วงเลยเวลางานมาได้
เขาแทบจะวิ่งไปสถานีรถไฟเพื่อดิ่งไปรับเด็กๆที่โรงเรียน
พอรู้สึกตัวอีกที ขาของเขาก็มาหยุดอยู่หน้าโรงเรียนอนุบาลเสียแล้ว
“เย็นนี้ทำแฮมเบอร์เกอร์กันมั้ย?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเด็กๆอย่างอ่อนโยน
ซึ่งทั้งคู่ก็ตอบรับอย่างร่าเริง เรื่องเข้าครัวเป็นสิ่งที่น่าสนุกเสมอสำหรับเด็ก
ไทจิแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของสำหรับมื้อเย็น ระหว่างทางเด็กๆตื่นเต้น
กันมาก โคโกะวางแผนแบ่งหน้าที่ในครัวกับไดจิจนเกือบจะทะเลาะกันเพราะ
อยากทำหน้าที่ย่างเนื้อทั้งคู่ ไม่วายให้ร่างสูงต้องคอยห้ามทัพด้วยการให้
ทั้งสองย่างเนื้อในส่วนของตน และในส่วนของเขาเองให้ช่วยกัน เรื่องจึง
จบลงเท่านั้น
....................
หลังจากมื้อเย็นเป็นเวลาร่วม 4 ชั่วโมงก็ได้เวลาเข้านอนของเด็กๆแล้ว
โคโกะเอ่ยถามถึงคุณพ่อของเธอก่อนจะปิดตาลงเข้าสู่ห้วงนิทรา
ซึ่งร่างสูงตอบได้เพียงว่า “คุณพ่อโทรมาบอกว่าอีกเดี๋ยวก็มาแล้ว
ให้โคโกะจังนอนก่อนได้เลยนะ” ริมฝีปากได้รูปแตะหน้าผากมนของเด็กหญิงแผ่วเบา
เป็นการปลอบประโลมแทนส่วนของโคชิโร่ที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับ เธอยิ้มให้
พลางกล่าวลาไปนอน ไม่ลืมเอ่ยปากเรียกไดจิที่ยื่นแก้มให้ร่างสูงฟัดแรงๆ
ตอนนี้ทั้งบ้านดูเหมือนจะเงียบไปถนัดใจ เหลือแต่เพียงเสียงเข็มนาฬิกา
ที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอดังชัดเจน ไทจิทรุดตัวนั่งบนโซฟาที่ห้องนั่งเล่น
ในใจฟุ้งซ่านต่างๆนานา น้อยครั้งที่โคชิโร่จะออกไปดื่มกับเพื่อนที่ทำงาน
เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่ใช่คนชอบอะไรหวือหวา ครั้งนี้อาจจะโดนมอมเหล้าเมามาย
กลับบ้านไม่ถูก หรือที่แย่ไปกว่านั้น... เมาพับไปต่อหน้าคิโดะ ชู
ฝ่ามือแกร่งถูกยกขึ้นมาบีบนวดหว่างคิ้วอีกครา เขาเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ
ว่าสายตาของชูที่เขาเคยเห็นดูอันตราย ยิ่งสายตาที่จับจ้องไปยังร่างบางเจ้าของ
เรือนผมสีน้ำตาลแดงยิ่งดูอันตราย ไทจิกล้ายอมรับว่าต่อให้เขาไว้ใจโคชิโร่
มากแค่ไหน อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ไว้ใจชูอยู่ดี โคชิโร่เป็นคนหัวอ่อนและเป็นรุ่นน้องที่ดี
หากชูเรียกร้องอะไร โคชิโร่คงทำตามด้วยความเคารพแน่ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึก
ถึงแรงบีบของเส้นเลือดในสมองที่รุนแรงขึ้น ร่างสูงถอนหายใจหนักๆเสียทีหนึ่ง
แล้วทิ้งตัวนอนลงไป เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงปลดล็อคประตู
ขายาวก้าวฉับไปทางจุดกำเนิดเสียง สิ่งที่เขาพบก็คือร่างบางที่วันนี้ทั้งวันคอยเข้ามา
รบกวนความคิดของเขาจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร โคชิโร่กลับมาด้วยสภาพ
ที่เรียบร้อยเหมือนปกติ ต่างกันนิดก็ตรงที่ใบหน้ามนนั้นซับสีระเรื่อ ดวงตาโต
สีดำสนิทคู่นั้นดูหยาดเยิ้มมากกว่าปกติ สงสัยคงได้ซัดแอลกอฮอล์เข้าไปแน่
“กลับมาแล้วครับ ไทจิซัง” วงแขนเล็กเอื้อมมาโอบรอบเอวของร่างสูง
“ขอโทษที่กลับดึกนะครับ”
ถึงใบหน้าหวานนั้นจะยิ่งดูชวนมองเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ไทจิ
กลับรู้สึกฉุนกึกเมื่อสายตาพลันไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า ฝ่ามือแกร่ง
เชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเลื่อนไปสำรวจบริเวณ
ซอกคอขาวที่ค่อยๆเพิ่มอุณหภูมิอย่างช้าๆ
“อ๊ะ...” ด้วยอารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงขึ้น เสียงหวานจึงเผลอเล็ดลอดออกมา
จากลำคอระหงส์ ร่างสูงเอื้อมฝ่ามือไปสัมผัสหลังลำคอบางดันให้ซบกับ
แผงอกกว้างเพื่อสำรวจร่องรอยชวนสงสัย ไม่รอช้า เขากระชากข้อมือเล็ก
ของคนที่กำลังลุ่มหลงไปกับรสสัมผัสแปลกๆตรงไปที่ห้องน้ำ ไทจิเหวี่ยง
ร่างบางให้เผชิญหน้ากับกระจกเงาบานใหญ่ เขาแหวกคอเสื้อของโคชิโร่ออก
ให้ผิวเนียนกระทบกับแสงสว่าง เผยให้เห็นรอยจ้ำแดงเด่นที่ยังดูสดใหม่
บริเวณลำคอและไหปลาร้าเล็กบางกระจ่างตา
“นี่หมายความว่าไง โคชิโร่” น้ำเสียงทุ้มนั้นแฝงความเย็นเยียบและจริงจัง
สีหน้าของโคชิโร่ดูตะลึงไม่น้อย สายตาคมปลาบที่จ้องเขาผ่านเงาสะท้อนของกระจก
คาดคั้นเอาคำตอบทำให้ร่างบางต้องหลบสายตา
“ก...ก็ไทจิซัง.....”
“ฉันไม่ได้เป็นคนทำรอยนี่” ไทจิพูดแทรกด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวกว่าเดิม
เขาไม่โง่พอที่จะทำคิสมาร์คในบริเวณที่สังเกตเห็นง่าย แม้ว่าลำคอบางของคนตรงหน้า
นี้จะน่าฝากรอยแดงไว้มากแค่ไหนก็ตาม เขาเองก็เกรงว่าร่างบางจะลำบากใจ
ถ้าหากต้องพกรอยนี่ไปที่ทำงานและคอยหลบซ่อนจากสายตาคนสอดรู้สอดเห็น
“เดี๋ยวก่อน ไทจิซัง!” ร่างสูงกระชากต้นแขนบางของโคชิโร่ดิ่งไปที่ห้องนอน
กระแทกประตูเปิดแล้วเหวี่ยงร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มในห้องมืด “จะทำอะไรครับ?”
“อธิบายมาซิ” ไทจิกดไหล่บางลงกับที่นอนเมื่ออีกฝ่ายพยายามจะลุกหนี
“รอยนั่นมันอะไรโคชิโร่... ชูซังใช่มั้ย?”
“อึก...ผมไม่รู้” ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มกับคำตอบที่ฟังดูมักง่ายของร่างบาง
เขากระชากเสื้อสีขาวออกไปให้พ้นแผ่นอกเนียน โคชิโร่ส่งเสียงร้องห้ามพร้อมกับ
ฝ่ามือเล็กที่พยายามเบียดดันผลักไสแผงอกแกร่งให้ออกไปห่างตัว ฝ่ามือแข็งแรง
ของร่างสูงฉวยเอาข้อมือบางที่ดิ้นรนนั้นไว้ได้แล้วรวบมันขึ้นไปไพล่เหนือศีรษะ
กดลงกับที่นอน น้ำหนักตัวของร่างสูงที่ทาบทับลงมาทำให้ร่างบางดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
เขาจนมุมอย่างแท้จริงอยู่ภายใต้การควบคุมของร่างด้านบน
ไทจิยกมุมปากเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ
“งั้นฉันจะทำให้นายนึกออกเอง” เขาจ้องดวงหน้าหวานที่ดูตื่นตระหนกอย่างคาดร้าย
น้ำเสียงและรอยยิ้มเย็นทำให้ไหล่บางเริ่มสั่นระริก ลิ้นอุ่นลามเลียรุกรานไปทั่วแผ่นอกเนียน
มือซ้ายของร่างสูงพันธนาการข้อมือบางของโคชิโร่ไว้เหนือหัว นั่นทำให้ร่างบาง
ไม่สามารถขัดขืนได้ เขาทำได้เพียงแค่นอนอยู่นิ่งๆรอรับสัมผัสที่เร่งเร้าจากอีกฝ่าย
เสียงหวานร้องออกมาไม่เป็นภาษาเมื่อมือแกร่งเริ่มปลดเปลื้องและรุกราน
เข้าไปในกางเกงของตน ขยับปรนเปรอความสุขให้ร่างบางที่ตัวสั่นเทิ้ม
เขาทำได้แค่รอรับสัมผัสที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้อย่างไม่มีทางเลือก
ริมฝีปากบางเผยอพยายามจะร้องห้าม แต่คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไป
เหลือเพียงแต่เสียงหวานหูที่เจ้าตัวไม่อยากเชื่อว่าเป็นเสียงของตัวเองเล็ดลอดออกมา
เขาขบเม้นริมฝีปากแน่นเพื่อสกัดกั้นสร้อยเสียงประหลาด ดวงตากลมโต
หวานหยาดเยิ้มตอนนี้มีน้ำตาคลอหน่วย
“อย่ากลั้นเอาไว้สิ ฉันอยากได้ยินเสียงของนาย” ร่างสูงกระเซ้า ปลายจมูกโด่งรั้นของเขาซุกตัว
กับเรือนผมสีน้ำตาลแดงชื้นเหงื่อที่ส่งกลิ่นแชมพูจางๆ ริมฝีปากได้รูปกดจูบหลังใบหูขาว
แล้วเลื่อนลงหยอกล้อกับเรียวปากบางอีกครั้ง ฟันคมขบริมฝีปากสีระเรื่อของอีกฝ่าย
ที่เม้มจนเป็นเส้นตรงเบาๆ ปลายลิ้นอุ่นลามเลียแล้วฉวยโอกาสแทรกกายเข้าไปจนได้
“อืม...” เสียงหวานครางในลำคอแผ่วเบา เรียวลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่าง
หิวกระหายอยู่ในโพรงปากของเขา หยอกล้อ รุกราน เกี่ยวกระหวัดกับเรียวลิ้นเล็กที่สั่นไหว
อย่างไม่สะทกสะท้าน เร่งเร้าให้เขาจนมุม ฝ่ามือแกร่งยังคงขยับปรนเปรอให้ร่างบาง
และยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นจนร่างบางเริ่มหายใจหอบถี่
“ทะ ไทจิซั...ง” เสียงหวามหวานนั้นขาดเป็นห้วง ร่างสูงรู้สึกถึงกำลังที่อ่อนลง
ของคนเบื้องล่าง เขาคลายข้อมือบางให้เป็นอิสระ เมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนหอบหายใจระริน
ไม่มีทีท่าขัดขืนแบบเมื่อครู่แล้ว ใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อมีน้ำตาหยดใสอาบไล้อยู่จางๆ
เขาปลดกางเกงของร่างบางออกแล้วดึงมันลงไปให้พ้นสะโพก ต้นขาขาวเนียน
น่าสัมผัสของอีกฝ่ายถูกเผยออกสู่สายตา ปลายนิ้วสากลากวนบนหน้าท้องแบนราบ
ลามเลยไปถึงเรียวขาขาว ร่างบางกลั้นหายใจเมื่อรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือแกร่ง
ที่กอบกุมร่างกายของเขาอยู่ ขยับช้าๆและเร่งเร้าขึ้นจนเจ้าตัวไม่สามารถ
สกัดกลั้นอารมณ์อารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นของตัวเองไว้ได้อีกต่อไป สะโพกบาง
ขยับให้สอดรับกับจังหวะที่ร่างสูงหยิบยื่นให้ มือบางเอื้อมเกาะต้นแขนขึ้นมัดกล้ามเนื้อ
แข็งแรงของอีกฝ่ายที่เค้นคลึงยอดอกสีชมพูเข้มของเขา ตาเรียวสวยคู่นั้นปิดแน่น
ตรงข้ามกับริมฝีปากบางที่เผยอออกพลางส่งเสียงหวาม
“อึก...” ร่างบางกลั้นหายใจ สะดุ้งน้อยๆเมื่อได้ปลดปล่อยความสุขของตัวเองเปรอะ
หน้าท้องราบของร่างสูง อกบางสะท้อนขึ้นลงถี่ๆตรงกับจังหวะหอบหายใจของเจ้าตัว
“ย...ไทจิซัง” เขาร้องห้ามเบาๆเมื่อเรียวลิ้นร้อนของร่างสูงก้มลงครอบครอง
ร่างกายของเขาอีกครา เรียวนิ้วแข็งแรงกวาดเอาคราบความสุขบนหน้าท้องราบ
แล้วสอดเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและอุ่นชื้น ร่างบางสะดุ้งเฮือก
เขาผ่อนลมหายใจช้าๆเมื่อรู้สึกถึงนิ้วเรียวที่ว่ายวนในร่างกายของตนเพิ่มจำนวน
เข้าไปอีก ใบหน้าขาวนั้นแดงซ่าน มือเรียวเล็กสั่นระริกไม่แพ้เรียวขาขาว
ที่เกร็งจนสั่นสะท้าน ร่างบางเบือนหน้าเพื่อสกัดกลั้นเสียงแปลกๆของตัวเองอีกครั้ง
เมื่อร่างเบื้องบนที่กำลังปรนเปรอความสุขให้เขาสอดนิ้วเพิ่มเข้าไปอีกเป็นครั้งที่สาม
ร่างสูงถอนริมฝีปากอ้อยอิ่ง เขาโน้มตัวลงไปจูบที่ท้องน้อยแบนราบแผ่วเบา
มือหนาจับเรียวขาเนียนแยกออกอย่างร้อนรน
“อ๊ะ!” ร่างบางผวากระตุกทั้งร่าง ทันทีที่ร่างสูงถอนนิ้วออกไปเขาก็ทดแทน
ด้วยอีกสิ่งที่แข็งแรงกว่า มือบางขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น
“ร้อน...ไทจิซัง” กระซิบเสียงหวานสั่นเครือ ร่างสูงพยายามข่มอารมณ์
แล้วขยับกายเข้าไปอีก คิ้วเรียวเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความคับแน่น
“ผ่อนแรงนิดสิโคชิโร่” สิ้นเสียงแหบพร่าของร่างสูง ร่างเบื้องล่างก็กรีดร้อง
ด้วยเสียงชวนเสน่หา สะโพกบางขยับตามจังหวะสอดประสานของร่างทั้งสอง
แผ่นหลังเนียนชื้นเหงื่อบดเบียดไปมากับเตียงกว้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีที่ท่าจะสงบลงง่ายๆ
เสียงครางหวานหูของร่างบางยิ่งทำให้ความปรารถนาพลุ่งพล่าน
ร่างสูงสบดวงตากลมสีนิลที่บัดนี้ปรือปรอยน่าหลงใหล เขายกเรียวขาขาว
พาดบนไหล่แกร่ง ฝังฟันคมลงบนเนื้อเนียนที่ต้นขาด้านใน
“เจ็บ!” ร่างบางร้องขึ้นทันที รอยฟันของร่างที่ครอบครองเขาอยู่ปรากฏ
เป็นสีแดงจางๆบนขาขาว เขามองร่างสูงด้วยแววตาตัดพ้อและได้รับ
รอยยิ้มกวนๆกลับมา ไทจิโน้มริมฝีปากได้รูปจูบซับน้ำตาให้ร่างในอ้อมกอด
ที่หางตาเรียว ร่างบางรู้สึกถึงกล้ามเนื้อหน้าท้องแข็งแรงของอีกฝ่าย
บดเบียดอยู่กับหน้าท้องแบนราบของเขา ประกอบกับต้นขาแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ
ขยับเสียดสีสะโพกบางไม่รู้กี่ครั้ง ใบหน้าหวานชื้นเหงื่อยิ่งแดงซ่าน
“ไทจิซัง!” เสียงร่างบางร้องตื่น เขาท้วงเจ้าของชื่อที่รั้งต้นแขนขาวขึ้นมา
นั่งเผชิญหน้ากันทั้งๆที่กายยังสอดประสานกันอยู่
“ไม่ชอบรึไง? ฉันให้นายทำตามใจสุดๆเลยนะ” เสียงทุ้มนั้นยังคงกระเซ้าเย้าแหย่
แผ่นหลังกว้างพิงกับหัวเตียงอยู่นิ่งพลางส่งรอยยิ้มกวนโทสะมาให้
ไทจินั่งอยู่เฉยๆ สบดวงตาสีดำสวยคู่นั้นกลับอย่างไม่สะทกสะเทือน
สีหน้าของร่างบางที่นั่งซ้อนบนตักดูทรมานนิดๆ ร่างสูงจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ขึ้นตรงมุมปาก เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ใบหูขาว คางเรียววางเกยหัวไหล่มน
“ถ้าไม่พอใจก็ลุกออกไปสิ” ดวงตากลมใสเริ่มมีน้ำตาคลออีกครั้ง เขาโดน
แกล้งให้ทำเรื่องน่าอายอีกแล้ว ไทจิรู้ว่าเขาเป็นคนขี้อายสุดๆในบางเรื่อง
และในเรื่องแบบนี้ก็เช่นเดียวกัน ร่างสูงตรงหน้ารู้ดีจึงแกล้งทำเป็นค้างคา
เขากัดริมฝีปากตัวเองเบาๆแล้วขยับสะโพกทีละนิด
“อึก...” ความรู้สึกแปลกๆกำลังแล่นริ้ว เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังผ่านเข้ามาในตัวเขาชัดเจน
สะโพกบางขยับต่อไปด้วยจังหวะสม่ำเสมอในขณะที่ร่างสูงนั่งนิ่ง ฝ่ามือหนาอุ่น
ของร่างตรงหน้าช่วยประคองเขาที่เอวบางเท่านั้น โคชิโร่เม้มปากแน่นเมื่อ
เรียวลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายที่โน้มหน้าเข้ามาใกล้กำลังหยอกล้ออยู่กับยอดอกสีสด
โคชิโร่พยายามจะถอนสะโพกออกแล้วลุกหนีสัมผัสแปลกๆที่ปนเปไปกับ
ความกระดากอาย แต่ฝ่ามือแข็งแรงคว้าบั้นท้ายนุ่มไว้ได้แล้วกดแรงให้ร่างบางนั่งลง
บีบเค้นจนเนื้อขาวขึ้นเป็นรอยแดงจางๆ สะโพกขาวขยับไปตามแรงบังคับของ
ร่างสูงจนอารมณ์ปรารถนาเริ่มพุ่งสูงขึ้นก็ดูจะขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว
ฝ่ามือร้อนกอบกุมส่วนอ่อนไหวของร่างบางอีกครั้งแล้วขยับอย่างเร่งร้อน
นั่นยิ่งกระตุ้นให้สะโพกของเขาขยับเร็วขึ้นเพื่อสอดรับกับจังหวะที่ร่างสูงหยิบยื่นให้
ไทจิลอบยิ้มกับภาพตรงหน้า จมูกโด่งรั้นซุกซนไปทั่วซอกคอขาวเนียน
เขาแนบริมฝีปากบดเบียดแผ่นอกขาวที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ลามเลีย และ
ขบเม้ม เพิ่มรอยแดงชวนมองผิวขาวใสมากมายนับไม่ถ้วน ร่างบางตรงหน้า
เบือนหน้าเพื่อสะกดความรู้สึกแปลกๆที่ผุดขึ้นมาเมื่อถูกรุกพร้อมกัน
แต่ถูกร่างสูงแกล้งเชยคางให้หันมาเผชิญหน้าได้ทุกครั้งไป ใบหน้าเรียวแดงซ่าน
คิ้วสวยขมวดน้อยๆเพื่อปราม แต่อีกฝ่ายกลับดูเหมือนเชิญชวนด้วยใบหน้า
ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาเสียมากกว่า เขาถอนกายออกช้าๆแล้วผลัก
ร่างบางลงกับเตียงอีกครั้ง ใบหน้าขาวที่ดูตื่นๆฝังลงกับผ้าปูที่นอนชื้น
ทันทีที่เขาพอจะนึกอะไรออก ร่างสูงก็แทรกกายร้อนระอุครอบครองร่างเขาอีกครา
มือเรียวเอื้อมมาขยับปรนเปรอให้ในขณะเดียวกันตนก็กระแทกกายเข้ามาไม่หยุด
กระตุ้นเสียงครางหวานหูให้เล็ดลอดจากลำคอระหงส์อย่างง่ายดาย
ฝ่ามือเล็กขยำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ แผ่นอกขาวบดเบียดไปมากับเตียง
ที่ลั่นเสียงไม้เบาๆ ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากแอ่นกายรอรับสัมผัสร้อนๆ
จากร่างสูง สะโพกเพรียวขยับตามจังหวะเร่งร้อนอย่างห้ามไม่ได้
“ดี...” เสียงแหบพร่าของร่างสูงดังอยู่ข้างหู ริมฝีปากได้รูปแนบลงกับ
ต้นคอขาวผ่านเรือนผมน้ำตาลแดง ฝากจ้ำแดงไว้ทั่วแผ่นหลังเนียน
แล้วโน้มตัวขบเม้มหัวไหล่มน แผงอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของร่างสูงบดเบียด
ไปมากับแผ่นหลังของร่างเบื้องล่างจนเจ้าตัวก็ยากที่จะห้ามความรู้สึก
เขารู้สึกดีมากเสียจนเผลอขยับร่างไปเองเพียงเพราะอยากหยอกล้อ
กับกล้ามเนื้อฟิตที่แนบแผ่นหลัง สุ้มเสียงหวานครางสั่นเครือ
ร่างสูงพลิกกายบางให้หันมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะเร่งจังหวะ
เมื่อความสุขกำลังใกล้เข้ามาทุกที
“ฮะ...อ๊า...” กายบางกระตุกวาบเมื่อร่างสูงดันกายเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่ความสุขของทั้งคู่จะล้นเปรอะไปทั่วหน้าท้องแบนราบ ฝ่ามือเล็กผวาเกาะ
ต้นแขนกำยำ ไทจินิ่วหน้าเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บเนื่องมาจากเล็บคมของร่างบาง
เผลอจิกต้นแขนเขาไม่รู้ตัว
ร่างสูงถอนกายออกช้าๆ ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยจับจ้องดวงหน้าหวานชุ่มเหงื่อที่เปลี่ยน
เป็นสีเข้ม เรียวปากบางเผยอน้อยๆ อกขาวขยับรับกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
เขากดริมฝีปากกับหน้าผากมน แล้วเลื่อนลงบดกลีบปากเรียวบางสีระเรื่ออีกครั้ง
เนิ่นนาน หากหวานละมุน
ฝ่ามือเล็กสั่นระริกเอื้อมไปแตะแผ่นอกแกร่งของร่างเบื้องบน ริมฝีปากบางประทับจุมพิต
ไว้ที่ซอกคอแข็งแรง ดูดเม้มเบาๆจนขึ้นสี สร้างความประหลาดใจให้อีกฝ่ายไม่น้อย
ดวงตากลมโตสบสายตาเรียวคมของร่างสูง ดวงตาที่ถูกบดบังไปด้วยน้ำตาหยดใส
คู่นั้นหวานเยิ้มชวนมอง
“ผมขอโทษ” สุ้มเสียงหวานดังผะแผ่วพลางซบหน้ากับอกกว้าง เรียวลิ้นเล็ก
ลามเลียแผ่นอกแกร่งอย่างเขินอาย แขนเรียวเอื้อมโอบรอบคอของร่างเบื้องบน
ให้ร่างทั้งสองร่างแนบชิดกันยิ่งขึ้น
“...รัก” เขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา “ผมรัก...ไทจิซัง”
ฝ่ามือแกร่งรั้งร่างบอบบางเข้ามากอด ในใจของเขารู้สึกผิดมหันต์เมื่อทบทวน
สิ่งที่เขายัดเยียดให้ตั้งแต่เมื่อครู่ ทั้งที่รักและหวงมากขนาดนี้ แต่ตัวเขาเอง
กลับเป็นคนย่ำยีร่างกายและจิตใจที่ของอีกฝ่ายไปด้วยเพียงเพราะอารมณ์หึงหวงชั่ววูบ
รอยแดงรอบข้อมือบางทั้งสองของอีกฝ่ายคงเป็นเครื่องเตือนใจได้ดี
ร่างสูงซบหน้าลงกับไล่มน
“ฉัน...ขอโทษ”
....................
ไทจิสงบสติอารมณ์ของตัวเองเรียบร้อยที่โต๊ะอาหารในครัวด้วยการฟังเสียงน้ำ
จากฝักบัวกระทบพื้นกระเบื้อง โคชิโร่กำลังอาบน้ำอย่างสบายใจอยู่ในนั้น
ฝ่ามือใหญ่ที่ประสานกันอยู่นั้นสั่นน้อยๆเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตนทำลงไป
เสียงประตูห้องน้ำลั่นเบาๆทำให้ไทจิหลุดจากภวังค์ เขาเงยหน้า
มองใบหน้าเรียวของอีกฝ่ายที่มีหยาดน้ำเกาะพราว ผมสีแดงเปียกน้ำ
ลู่ลงระต้นคอขาวน่ามอง โคชิโร่ส่งยิ้มบางๆมาให้เมื่อเห็นแววตาสำนึกผิดของร่างสูง
วงแขนบอบบางก้มโอบกอดไหล่กว้าง ซบหน้าลงกับแผ่นหลังแข็งแรง
“เลิกโทษตัวเองเถอะครับ” เสียงนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน “ผมเข้าใจ”
“...ฉันยังไม่เสียอะไรไปใช่มั้ย?” ฝ่ามืออุ่นที่เกาะกุมมือบางไว้นั้นสั่นเบาๆแต่ก็รู้สึกได้
นิ้วเรียวขาวเชยคางเรียวของร่างสูงให้หันมาสบตา แววตาคมของไทจิในตอนนี้สั่นวูบ
“ผมยังอยู่ตรงนี้ ไทจิซังเห็นใช่มั้ยครับ?” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะโน้มหน้า
ลงไปสัมผัสริมฝีปากได้รูปของร่างสูงแผ่วเบา “ผมยังอยู่ข้างๆไทจิซัง ไม่ว่าจะเกิดอะไรก็ตาม”
ฝ่ามือเล็กเอื้อมแตะแผงอกแข็งแรงด้านซ้ายของร่างสูง ไทจิหันกลับมามอง
ดวงหน้าหวานช้าๆพร้อมรอยยิ้ม เขาเอื้อมมือโน้มใบหน้าเนียนเข้ามาใกล้แล้ว
ประทับริมฝีปากลงไปอย่างโหยหา ขบเม้ม แลกเปลี่ยนความหวานเท่าไหร่
ก็ไม่เพียงพอ เขารักริมฝีปากบางนุ่มคู่นี้ รักเสียงนุ่มหวานหู ...รักคนตรงหน้านี้มากจริงๆ
“ฉันรักนาย โคชิโร่”
“ครับ...ผมรู้” ร่างบางถอนริมฝีปากห่างออกมาเพียงครู่ แม้จะมีช่องว่างระหว่างกัน
แค่เล็กน้อย แต่จะไปสนใจอะไรในเมื่อใจของทั้งคู่ยังคงแนบชิด “รู้ดีกว่าใครเลยล่ะ”
....................
“นี่โคชิโร่ ตกลงว่ารอยนั่นใครทำ?” ร่างสูงเริ่มสืบสวนสอบสวนภาคเช้า
ขึ้นขณะที่มือยังสาละวนอยู่กับเนคไทตัวดี “ไม่ใช่ชูซังใช่มั้ย?”
โคชิโร่ลอบถอนใจเบาๆ มือเรียวยกขึ้นลูบซอกคอตัวเองข้างที่มีรอยจ้ำแดง
เป็นหลักฐานติดตัว เขาเดินเขาประชิดตัวร่างสูงแล้วช่วยจัดเนคไทให้เข้าที่
“ไม่ใช่ครับ ชูซังไม่ได้ทำอะไรผมซักหน่อย” เจ้าของเสียงนุ่มนั้นกล่าวยิ้มๆ
“แล้วจะเป็นใคร? ฉันเหรอ?” ไทจิขึ้นเสียงสูงเป็นเชิงว่า เป็นไปไม่ได้ ร่างบางยักไหล่
“ผมว่าไทจิซังนั่นแหละครับ ก็...” พูดถึงตรงนี้เสียงนุ่มก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ใบหน้าเนียนซับสีระเรื่อขึ้นมาทันที “ก็กลางคืนมันมืด แล้วไทจิซังก็...”
“ก็อะไร?” ร่างสูบโน้มหน้าลงมาประชิด รอยยิ้มทะเล้นผุดขึ้นบนใบหน้าคม
มือเรียวเลยเผลอดันหน้าคนเจ้าเล่ห์ออกไปด้วยความตกใจ
“ไมรู้ครับ!!” ร่างบางหันหลังตั้งใจจะเดินหนีออกไปจากห้องนอน แต่วงแขน
แข็งแรงเอื้อมมารั้งตัวเขาไว้ทัน
“ถ้าไม่ใช่ชูซังก็ดีแล้วล่ะ” จมูกโด่งรั้นแอบสูดความหอมจากแก้มนุ่มตอนที่
ร่างในอ้อมกอดไม่ทันตั้งตัว “ว่าแต่...อยู่ที่โน่นชูซังทำอะไรแปลกๆกับนายมั่งรึเปล่า?”
“เอ๋? ก็ไม่นี่ครับ”
“จริงหรอ? อย่างแอบยืนซ้อนหลังแล้วกางแขนคร่อมนายตอนนายไม่รู้ตัว หรือ
แอบยื่นหน้ามาใกล้ๆแบบนี้” ร่างสูงกล่าวพลางทำตัวอย่างประกอบ โคชิโร่ขมวดคิ้วน้อยๆ
สีหน้าสื่อออกมาว่า ไม่มีทางเป็นไปได้
“พอเลยไทจิซัง ชูซังเขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก อ๊ะ! นี่ ปล่อยนะครับ!!” มือเรียวพยายาม
ดันให้ร่างสูงถอยออกห่างเพราะตอนนี้จมูกได้รูปสวยของอีกฝ่ายเริ่มซุกซน
ขึ้นมาอีกแล้ว “ต้องรีบไปทำงานนะ ปล่อยยยยยย”
“ตอบมาก่อนว่าชูซังไม่ได้แอบแต๊ะอั๋งนายจริงๆใช่มั้ย”
“.................................”
“ชูซังไม่ได้แอบฉวยโอกาสตอนนายมึนๆใช่มั้ย”
“................................”
“ชูซังยังไม่เคยเห็นหน้าตอนหลับของนายใช่มั้ย”
“นะ...หน้าตอนนอน?”
“ชูซังไม่ได้แอบจูบทางอ้อมกับนายทางแก้วน้ำ ช้อนกาแฟ อะไรแบบนี้ใช่มั้ย”
“เอ๊ะ....”
“ชูซังยังไม่เคยเห็นหน้าตอนเอโระเอโระของนายใช่มั้ย”
“อะ...เอโระ? เดี๋ยว...”
“ชูซังยัง.....”
“โธ่! งั้นผมจะตอบให้ก็ได้ครับ ว่าอย่าขี้หึงนักเลยไทจิซัง!!!”
•END•
กร๊ากกกก ในที่สุดก็จบซักที ฟิคฯสั้นสนองตัณหาของเรา (*´Д`) เรทพอมั้ยนะ...
ลองย้อนกลับไปอ่านของเก่าที่เคยแต่งสมัยเพิ่งเริ่มชอบ Jr. แล้วรู้สึกว่า สำนวนเราช่วงนั้น
ดีกว่าปัจจุบันมากๆเลย (￣▽￣) รื่นไหล แล้วก็ดูลงตัว ในขณะที่เรื่องหลังๆมานี่
เราจะบรรยายแบบแยกเป็นช็อตๆ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกิริยามันไม่ปะติดปะต่อ เหมือน
พวกหุ่นยนต์ยังไงยังงั้น... เฮ้ออออออ คิดแล้วเศร้า
แล้วก็ๆ เราเปลี่ยนธีมอีกแล้วล่ะค่ะ เป็นธีมที่สีสดมากๆ มากที่สุดเท่าที่เราเคยทำ
มาตั้งแต่เริ่มเขียนไดฯเลยล่ะมั้ง? (เราเริ่มเขียนไดอารี่ออนไลน์ตอน ม.2 ค่ะ ที่แรกที่ทำ
คือที่ diaryclub แล้วก็ย้ายมาอยู่ที่นี่ คือ storythai อยู่นี่ประมาณ 2 รึ 3 ปีเนี่ยแหละ แล้วก็
ย้ายไปอยู่ที่ exteen ซึ่งเป็นที่ปัจจุบัน อ๊ะ! มีบ้านลับๆที่ zheza ด้วยนะ ฮะฮะ เราเขียนไดอารี่
ออนไลน์มาประมาณ 5 ปีเห็นจะได้แล้วค่ะ) นอกนั้นทำแต่สีธรรมดาๆ อ้อ! เคยทำธีมสีส้ม
นี่นา? (ฮา) ทำตอนช่วงเปิดไดฯที่นี่ใหม่ๆ บีจีเป็นแก้วน้ำส้ม แล้วก็ทำธีมสีส้มอีกครั้ง
ตอนที่ storythai เริ่มเปิดระบบบล็อกควบคู่ไปกับไดอารี่ อันนั้นเป็นธีมโอจังใส่เสื้อส้ม
กับไอซ์ป็อปสีฟ้าๆ （ ´∀｀） แหม...ดันนึกได้อีกนะเรา 555+
กาทำไดอารี่ออนไลน์ นอกจากจะเป็นการเอาเรื่องตัวเองมาประจาน (กร๊ากกกก) แล้ว
ยังได้ "เพื่อน" เยอะแยะเลยนะ♥ เราได้เพื่อนๆพี่ๆที่ยังติดต่อกันอยู่จนถึงปัจจุบันที่นี่เยอะมาก
ส่วนใหญ่เป็นสาวก Arashi ทั้งนั้น เรียกได้ว่าที่นี่เป็นบ้านที่อบอุ่นมากๆของเราเลยค่ะ
แต่...ก็ยังจะย้ายไป exteen อยู่ดีสินะ... แหะๆ (exteen โอตาคุเยอะกว่าเห็นๆ!!! ไม่ย้าย
ก็บ้าแล้วฮ้า~ ช่วยไม่ได้ เราดันภูมิใจสุดๆที่เกิดมาเป็นโอตาคุนี่นะ โฮะๆๆๆ)
Theme song : FINAL DISTANCE by Utada Hikaru
purinpo
